Manastir Ljubostinja, zadužbina kneginje Milice, podignut je krajem 14. veka i ubrzo je postao jedno od ključnih duhovnih središta Srbije u vreme kada je država, posle Kosovske bitke,prolazila kroz duboke promene. Kao simbol dinastičkog dostojanstva i otpora, Ljubostinja je imala izuzetan politički i verski značaj.
Nakon 1389. godine manastir je postao mesto gde se okuplja srpska vlastela, ali i ženski duhovni krug koji je imao važnu ulogu u očuvanju identiteta naroda. Ovde su utočište našle udovice kosovskih junaka, među njima i monahinja Jefimija, čije stvaralaštvo predstavlja vrh srpske srednjovekovne književnosti. Upravo u Ljubostinji nastajali su tekstovi i pesme koje su oblikovale srpsku pisanu tradiciju u periodu slabljenja državne moći. Kneginja Milica, koja se tu zamonašila pod imenom Evgenija, iz Ljubostinje je vodila svoje poslednje političke misije, uključujući i učvršćivanje saveza sa manastirima, crkvom i državnim naslednicima. Zato se Ljubostinja smatra jednim od najvažnijih mesta ženskog političkog i kulturnog delovanja u srednjem veku.
Istovremeno, arhitektura manastira predstavlja vrhunac Moravske škole, poslednjeg velikog stvaralačkog talasa srpske srednjovekovne umetnosti, što Ljubostinju čini ne samo duhovnim nego i umetničkim centrom epohe.
Danas je manastir zaštićeno kulturno dobro, ali njegova najveća vrednost i dalje ostaje uloga koju je imao u očuvanju duhovnosti, identiteta i kulturnog pamćenja srpskog naroda u jednoj od najtežih epoha njegove istorije.