Ova objava deo je projekta pod nazivom “Graditelji, humanisti i vizionari “, koji je dobio finansijsku podršku Opštine Trstenik na Javnom konkursu za sufinansiranje projekata proizvodnje medijskih sadržaja u 2024. godini.
Arhimandrit Venijamin, rođen kao Vojislav Pavićević 1. januara 1836. godine u Gornjoj Crnišavi kod Trstenika, bio je značajna ličnost Srpske pravoslavne crkve i starešina Manastira Ljubostinje.
Zamonašio se početkom 1852. godine, a iste godine je episkop žički Nikifor Maksimović rukopoložio za jerođakona. Venijamin je postao jeromonah 1855. godine. Svoje teološko obrazovanje nastavio je u Bogosloviji Svetog Save u Beogradu, koju je završio 1866. godine, a dodatne četiri godine proveo je na ostrvu Halki.
Po povratku u Srbiju 1871. godine, Venijamin je postao katiheta u Beogradskoj bogosloviji. Godine 1875. postavljen je za starešinu Manastira Ljubostinje. Protosinđel je postao 1877, a arhimandrit 1880. godine. Njegova posvećenost manastiru i Crkvi prepoznata je 1891. godine kada je postavljen za počasnog člana Velikog duhovnog suda.
Pod njegovim vođstvom, bratstvo Manastira Ljubostinje činili su mnogi jeromonasi, uključujući Vićentija, Teofila, Avakuma, Melentija, Mihaila i Mitrofana. Venijamin je zabeležen kao „čovek beskrajnog meraka, obrazovan, vičan poslovima, koji redovno čuva interese manastira.“ – prema Feliksu Kanicu, kome je pripovedao o renoviranju ovog manastira.
Na molbu Mihaila Valtrovića, Venijamin je 1888. godine Narodnom muzeju ustupio kadionicu iz XIV veka.
Za svoj rad i doprinos, odlikovan je Ordenom Svetog Save IV i III stepena, Ordenom Miloša Velikog, a prilikom krunisanja ruskog cara 1896. odlikovan je Ordenom Svete Ane II stepena.
Ukazom Njegovog veličanstva kralja Aleksandra Obrenovića arhimandrit Venijamin bio je počasni član Velikog Duhovnog suda do 1895.godine.
Arhimandrit Venijamin preminuo je 15. septembra 1909. godine i sahranjen je na monaškom groblju u Manastiru Ljubostinji.
Ostavio je neizbrisiv trag u Srpskoj pravoslavnoj crkvi i kulturi Srbije.