Ova objava deo je projekta pod nazivom “Graditelji, humanisti i vizionari “, koji je dobio finansijsku podršku Opštine Trstenik na Javnom konkursu za sufinansiranje projekata proizvodnje medijskih sadržaja u 2024. godini.
Dobrica Ćosić je rođen je 4. januara 1922. godine u Velikoj Drenovi kod Trstenika, u zemljoradničkoj porodici od oca Živojina i majke Milke Ćosić, ali ga je deda Jeftimije u crkvenu knjigu rođenih upisao pod datumom rođenja 29. decembrom 1921., “da ugrabi godinu“, kako su to nekada smatrali stariji , da ranije podje u školuu, da ranije ode u vojsku… Osnovnu školu je završio u rodnom mestu, a srednju poljoprivrednu školu je učio u Aleksandrovcu i Negotinu. Rat mu je prekiunuo školovanje , pa maturski ispit polaže 1942. godine u Valjevu. Kasnije je završio novinarsku i Višu političku školu „Đuro Đaković“ u Beogradu
Kao srednjoškolac u Negotinu postaje član SKOJ-a. Za vreme rata, Dobrica, pod konspirativnim imenom Selja, bio je ilegalac, rasinski partizan, politički komesar „Rasinskog partizanskog odreda“, urednik lista „Mladi borac“ i član Pokrajinskog komiteta SKOJ-a za Srbiju.
Posle oslobođenja bio je član Centralnog komiteta KP Srbije, a od 1945. godine 12 godina republički i savezni poslanik.
Književnim radom aktivno je počeo da se bavi 1947. godine, kada je objavio nekoliko kraćih priča. U domaću i svetsku književnost ulazi 1951. godine sa svojim prvim romanom “Daleko je sunce”.Kasnije, svojim književnim delima dospeva u vrh srpske književnosti.
Napisao je kultne romane: “Koreni”, “Deobe”, “Bajka”, “Vreme smrti”, “Vreme zla”, “Vreme vlasti”, “Piščevi zapisi”…
Kao član državne delegacije bio je na brodu „Galeb“, zajedno sa Josipom Brozom Titom.
1968. godine otvara pitanje Kosova i Metohije i zbog ukazivanja na genocid koji se prema srpskom narodu čini na Kosovu, isključen je iz Saveza komunista Jugoslavije. Živeo je i radio u izolaciji kao jedan od najpoznatijih opozicionara Josipu Brozu Titu.
Od 1969. do 1972. godine bio je predsednik Srpske književne zadruge.
Dobrica Ćosić, 28. maja 1970. godine, postao je dopisni član SANU, a redovni član je postao 22. aprila 1976. godine. U svojoj pristupnoj besedi izgovorio je čuvenu rečenicu: „Srpski narod je sve ratove od 1912. do 1945. godine dobijao, a gubio u miru“.
1984. godine osnovao je Odbor za odbranu slobode misli i izražavanja, tokom 1989. i 1990. godine osnovao je srpske nacionalne stranke u Hrvatskoj i u Bosni i Hercegovini.
Odlukom Savezne skupštine, 15. juna 1992. godine, postaje prvi predsednik Savezne Republike Jugoslavije, a smenjen je godinu dana kasnije, 1. juna 1993. godine.
2000. godine Dobrica Ćosić je ušao u Narodni pokret „Otpor“.
Zalagao se za podelu Kosova i Metohije, u knjizi “Kosovo” (2004) se bavi ovom temom. Podršku mu je pružio i Noam Čomski u maju 2006. godine.
Odlikovan je Ordenom zasluga za narod sa srebrnim zracima, Ordenom bratstva i jedinstva sa srebrnim vencem i Ordenom za hrabrost.
Dobrica Ćosić je prvi dobitnik „Ninove nagrade“ 1954. godine za roman “Koreni”, a drugi put 1961. godine za trilogiju “Deobe”.
Udruženje književnika Srbije je Ćosiću 1986. dodelilo „Nagradu Udruženja za izuzetan značaj za književno stvaralaštvo“.
18. maja 2010. godine u Moskvi, Ćosić je postao prvi dobitnik zlatne medalje „Puškin“ za izuzetne zasluge u književnosti, u okviru Prvog slovenskog foruma umetnosti „Zlatni vitez“. Tom prilikom, predsednik Udruženja pisaca Rusije, Valerij Ganičev, uručio je Ćosiću i nagradu „Zlatni vitez“ za književno stvaralaštvo.
Dobrica Ćosić je kandidovan za Nobelovu nagradu za književnost tri puta: 1983, 1989. i 2011. godine od strane francuskih i britanskih institucija.
Više od 50 godina bio je u braku sa suprugom Božicom, sa kojom je dobio je ćerku Anu,
Preminuo je 18. maja 2014. godine u svojoj kući u Beogradu, u 93. Godini života. Sahranjen je na Novom groblju u Beogradu.